dinsdag 24 augustus 2010

MIJN DUITSLANDDISNEYTRAGEDIE

Hi there guys!
Ik wéét dat jullie net de eerste schooldag achter de rug hebben, tenminste, als je een klein beetje in de buurt van mij woont, en dat jullie vast in diepe rouw zijn bij het vooruitzicht van al die tijd school die nog komt tot de zomervakantie, maar anyway, there's some news I want to share with you.

In de brugklas ging ik een paar dagen naar Newcastle, nog niet zo gek lang geleden ging ik naar Hastings (WOEW dat was zo leuk. Ik zit, nog steeds, in een gelukkige naroes. We hebben gister op school nog naar wat foto's gekeken en naar de film die een paar jongens hebben gemaakt. Die film was heel grappig, je zag mij aan het begin echt heel geschokt de camera in kijken omdat ik niet wist dat ik gefilmd werd, haha. Als ik hem ooit nog, somehow, in handen krijg, zal ik jullie zeker weten wat laten zien.), en nu, in het derde jaar (wauw wat gaat dat snel! Ik kan me nog zó goed herinneren dat ik als brugger de weg in de school kwijt raakte en het aan een lerares moest vragen, haha. Mooie tijd, mooie tijd.) stond de uitwisseling naar Duitsland op het programma.
Nou, Newcastle vond ik super en Hastings vond ik gewoon supercalifranoujajeweetwel, maar DUITSLAND. Als je me naar een willekeurig land op deze aarbol níet zou moeten sturen, is het Duitsland. Ik weet niet wat ik tegen Duitsland heb, ik denk dat het de combinatie is van hun lelijke taal en hun vermogen om geen fatsoenlijk Engels te leren is, samen met hun liefde voor braadworsten en meer van dat soort smakeloos voedsel. En wacht is, ik weet al waar mijn echte Duitse haat vandaan komt! Mijn skitrauma!
Ja mensen, hier moet ik echt even de tijd voor nemen, want dat is toch een prachtig verhaal!
Ik ging, jawel, als bruggertje, naar Duitsland met school naar een soort wintersportgebeuren. Waar was dat ook al weer? *pijnigt hersens* Anyway, een indoorhal met nepsneeuw.
Ik wilde leren skiën. Mijn ouders zijn daar allebei gek op en gaan (nou ja, gingen, omdat ik er nu bij ben)(MWUHAHA) vaak op wintersport, dus dacht ik nou, nu kan ik het mooi leren. Je kon je opgeven voor een skiklasje, dus dat was super.
Eenmaal daar aangekomen kleedde ik me aan, in extreem warme kleren, in de nog gewoon warme kleedkamer. Ik trok mijn skischoenen aan, die zeker wel twee maten te klein waren. Mijn tenen waren dus zo'n beetje afgekneld, maar ik had geen tijd om nieuwe schoenen te halen want we zouden zo al opgehaald worden.
Nou, en ik overdrijf niet als ik zeg dat we daar een dik UUR in deze afschuwelijke omstandigheid hebben moeten doorbrengen. Ik zweette me dus kapot, en kon haast niet staan omdat dat gewoon pijn deed aan mijn voeten.
Toen we eindelijk werden opgehaald (er was een gebrek aan leraren of zo, vandaar het lange wachten), werden we naar het klasje gebracht.
En het probleem was, afgezien van het feit dat we welgeteld twee keer van een heeel flauw heuveltje af moesten skiën en daarna van de grote piste af moesten terwijl ik nog niet eens kon remmen, dat de docente alleen Duits sprak. En ik had toen nog nooit Duitse les gehad, en geloof me, ik versta er nu nog steeds geen reet van. Niet eens, doe 'ns gek, Engels of zo, dat nou ja, de wereldtaal is, en wat de enige taal is die ik, naast Nederlands natuurlijk, echt goed spreek, en dus volkomen logisch zou zijn geweest. Dat mens bleef dus maar tegen me schreeuwen en werd helemaal boos op me omdat ik iets niet goed deed of zo, maar ja, ik verstond helemaal niks van haar dus ik kon er ook niks aan doen.
Toen ik eenmaal de grote piste van af moest, ging ik zo hard dat ik in paniek iets riep als 'IK KAN NIET REMMEN!' en vervolgens keihard tegen een vriendin af botste.
Dit hele verhaal is compleet waargebeurd en niet overdreven. En jongen uit mijn klas was toen zelfs tegen de muur aan geskied en heeft toen een hersenschudding opgelopen.
Anyway. Waar had ik het ook al weer over? Oh ja. Nou ja, ik hou dus niet bepaald van Duitsland.
Toen ik voor het eerst hoorde over die uitwisseling had ik er al niet veel zin in. En al helemaal niet door het feit dat je in je EENTJE in zo'n gezin zit! Is dat geen hel? In Hastings zaten we met z'n drieën, en dat zou nog niet zo verschrikkelijk zijn geweest omdat ik daar de taal gewoon goed spreek.
En het werd alleen nog maar erger toen bleek dat we volgende maand al zouden gaan! Ik schrok me helemaal kapot. Ik zou me zeker een paar maanden mentaal voor moeten bereiden.
En vandaag werd het nog veeeel, veel erger. Ik zal het vertellen door middel van het laten zien van mijn mailtje aan mijn moeder die ik vanmorgen naar haar heb gestuurd.

Mam, je weet dat ik in een soort van slechte soap leef en er altijd dingen gebeuren waarvan ik denk, wow, volgensmij droom ik;
Het heeft weer genadeloos toegeslagen.
Ik had je toch vertelt dat we binnenkort al naar Essen gaan, de kwaadaardige uitwisseling met dikke, niet Engels sprekende Duitsers?
Nou, het is dus al eind September.
Laat ik het eerst even anders brengen; Je weet hoe wanhopig graag ik naar Disneyland wil. Dat ik al mijn hele leven begin te hyperfentileren bij een reclame van Disneyland op tv. Dat ik met Assepoester op de foto wil en al heb uitgestippeld naar welke attracties we echt moeten. Dat ik zelfs en recensies en filmpjes heb bekeken van ons hotel.
Dat wij op 24 september vertrekken en op 26 weer thuis komen.
En nou komt het, geloof het of niet;
Vertrekdatum TVklassen naar Essen; 26 SEPTEMBER
Zodat je het even weet; ik ga dus niet mijn hemelse Disneylandweekend verruilen voor die rotuitwisseling in dat rotDuitsland! Ik vertik het hoor, mam! Ik blijf wel de week thuis maar mijn geliefde Disneyweekend ga ik dus never nooit opgeven.
Je hebt toch ook al het geld overgemaakt op de rekening van je werk? Dat kan je vast niet meer terug krijgen. We MOETEN dus naar Disneyland.
Disney is ook belangrijk voor mijn Kunstbende film; het Alice in Wonderland doolhof en de Mad Hatter's Teacups dragen heeel veel bij aan mijn film; ik hou daar al de hele tijd rekening mee.
Nou, ik bel je wel als ik thuis kom
Zij die sterven groeten u
Je dierbare dochter die nu in het computerlokaal niet oplet om je dit nieuws te vertellen

Ik zat dus echt met mijn mond wijd open en mijn ogen zo ver opengesperd dat mijn ogen er bijna uitvielen (zou dat mogelijk zijn?) in het klaslokaal toen dat vertelt werd. Ik wist gewoon zeker dat mijn moeder zou zeggen: 'Nou Lot, jammer dan, maar ja, dat kan je natuurlijk niet missen.'
Daar ging mijn felbegeerde weekend Disney! Ik weet niet of jullie het wisten, maar ik kijk daar al het hele jaar, wat?, mijn hele leven naar uit. En dat is niet overdreven. Ik tel de nachtjes al. Ja, het klinkt echt heel onvolwassen, maar Disneyland is de hemel.

Ik kwam dus vanmiddag thuis gestormd, greep de telefoon en toetste het nummer van mijn moeder in. (Ze werkt altijd op maandag, dinsdag en woensdag, net zoals mijn vader die de hele week werkt) En, THANK GOD, dat deze tragedie voor zover een happy ending heeft. Mijn moeder weigert het formulier van de toestemming te ondertekenen en vind dat het weekend Disney voorgaat en dat ze niet zomaar op een zondag kunnen vertrekken. YAAAAY!
Dit is dus een winwinsituatie! Ik ga én naar Disneyland én niet naar Duitsland! Joechee!
Ik weet niet hoe de leraren op school gaan reageren, maar daar heb ik schijt aan, ik ga niet mee, ik ga lekker naar Disney. Lekker puh.
En, heee, dan heb ik een weekje vrij! (: Ik hoorde een keer van Mel dat je dan ipv dat een weekje vrijwilligerswerk moet doen op het blindenpark bij de school. Nou ja, voor het geval jullie dat niet weten, ik wóón daar en ik doe daar sowieso al vrijwilligersweek. Praktisch dus een weekje vrij voor mij, en ik kan vanuit mijn slaapkamerraam de blinden al begroeten.

Conclusie; I'm quite happy now.
En mijn klas is ook super. Ik zit nu oa bij Car, Janna en Solene. Jammer genoeg niet meer bij Mel, Beer en Pier, maar ja, daar is niks aan te doen. Voor de rest zit ik wel bij hele leuke mensen.
En de leraren zijn ook wel oké. Voor zover een leraar oké kan zijn, want het blijven toch wel rare mensen.

Veel liefs van jullie blije, tomatensoepetende Blogger,
Lotte

zondag 22 augustus 2010

IN OTHER WORDS, YOU'RE NOT MY CUP OF TEA

Goeeeeiiiiiieeee-avond! (:

Laten we even beginnen met een klein stukje heerlijkheid zodat we vergeten dat we eigenlijk verdrietig horen te zijn omdat we morgen weer naar school moeten:

Graag gedaan, liefjes, ik deel deze perfectie graag met jullie.
Het is trouwens wel de week van de songteksten, hè? Na de songtekst van 'Whish upon a star', die ik op mijn bordverfmuur heb geschreven (pics are coming!), vind ik deze ook leuk. En hopeloos romantisch, toegegeven. Fill my heart with joy, and let me sing forever more. You are all I long for, all I worship and all I adore.
In other words, please be true; In other words, I love you.


Anyway! Het spijt me dat ik zo belachelijk weinig heb gepost de laatste tijd, maar ik heb het nogal druk gehad - al mijn vrije tijd ging op aan KAFTEN. Serieus. Ik ben al dagen bezig en heb er nog maar 10 af.
Nou moet ik er wel bij zeggen dat ik er een soort sport van maak; een Kunstsport, wel te verstaan. Elke kaft is uniek en arty.
Mijn thema was reizen, en dan met een beetje vintage-achtige look. Veel oude postzegels, polaroids en vlekken dus.

Here are a couple of my fave's:

Sorry voor de slechte fotokwaliteit, trouwens! Maar ja. Dit is mijn wiskunde-boek, 1 van de eerste die ik heb gemaakt. Ik gebruik overal die leuke etiketten van Blond Amsterdam, dat zijn een soort reisetiketten waar Name, Adress en Country op staan. Heel schattig, en ze passen natuurlijk precies bij mijn thema!
Hier voor wiskunde gebruikte ik wat postzegels, een blauw vlindertje, een polaroid van een kap die gaapt met daaronder 'Aug '71, 1st Vamp Cat sightin' (gewoon via google, die tekst dus ook), en op de achterkant weer wat postzegels met een oranje vlindertje, een leuke foto van een nerderig meisje, en daaronder een poëzie-Engeltje. En natuurlijk mijn geliefde koffievlekken overal overheen!
Ik ben gek op koffievlekken bij dit thema. Ze geven echt een beetje verhaal en meer realisme; als je er naar kijk denk je echt dat iemand zijn koffie op het boek heeft gezet en er flink mee heeft gespetterd. Echt leuk.

Het spijt me echt van deze verschrikkelijke kwaliteit - ik had gewoon scherpe foto's genomen maar Blogger maakt ze echt vaag. Bah.
Anyway. Dit is een soort replica van mijn Blond A'dam map. (jup, die heb ik ook - ik vind die lijn gewoon zo leuk, dit jaar) Daar onder het 'elastiekje' zit een polaroid van een springende, ja wat is het, doedelzakspeler? Zoiets.

Even twee tegelijk. Links is mijn Duits boek, maar de kaft heeft niet echt wat met Duits te maken; allemaal stukjes uit het Ermelo's Nieuwsblad (ofzo?), wat headlines erover heen geplakt en daarna heb ik met wat felgekleurde verf er over heen gespetterd. Rechts is mijn Physics (wat is dat in het Nederlands? Natuurkunde? Scheikunde? Iets in die richting) boek. Ik zocht wat technisch-uitziende plaatjes op, maakte daar een soort patchwork van, en in het midden om even mooi mijn hoofd vorm te geven terwijl ik Physics leer; one big messssss. Daaronder een geek-meisje die, zoals je waarschijnlijk wel kan lezen, zegt dat ze het don't get.

Mijn geschiedenisboek links is heel grappig en, belangrijk, heeel makkelijk om te maken; men neme een oud, beetje vergeeld boek, scheurt daar pagina's uit, plakt ze kriskras op elkaar, gooit er wat koffie overheen (belangrijk) en tadaa, je gepimpte geschiedenisboek is geboren! Rechts is mijn aardrijkskunde boek- een mooi landschap, reis-sausje erover heen en wat gedroedel links. Ook makkelijk om te maken.

Engels is mijn favoriete vak. Ik vind die taal gewoon hopeloos interessant en wil het dolgraag beter leren spreken. Doordat het mijn, op drama na dan, favoriete vak is, besloot ik ook een kaft te maken met mijn favoriete dingen. Zo zie je dus drie keer wat modellen van de Marc by Marc Jacobs show (De felle kleuren, de oude patroontjes en de strikjes, I love it all.), Paul Frank & mijn favoriete dialoog uit Spongebob. SB: 'Hey Patrick, are you mad too?' P: 'Yeah.' SB: 'Why are you mad?' P: 'I can't see my forehead.' Oh ja, en in die polaroid staat dat ene Allison Harvard-look a like-ige model uit de H&M krant, weet je wel, dat meisje die steeds net zoals Allison haar ogen wijd open hield en haar mond ook een beetje open had zodat je haar voortanden ziet.


Hee, eindelijk een manier gevonden om ze wat groter te maken! :D Yay!
Nou ja, dit is dus mijn Spaans-boek. Met een piratenthema. Die drie leuke foto's komen uit de Cosmogirl - ik hou van hun fotoshoots. Way better dan die van de Fancy. Ik hoef nou niet meer uit te leggen wat alles is en wat er staat, want ik denk dat je dat wel kan zien. Oh ja, al die rare vlekjes zijn lipglosskusjes. :)




Deze is het meest vers; vanmiddag vijf uur pas af. En, zoals altijd met mijn meest recente, de leukste so far. Dit is mijn Chemistry boek; ja, dus óf natuurkunde of scheikunde, ik haal het altijd door elkaar en eigenlijk kan het me ook geen reet schelen. Op al die kleine dampkrulletjes is 'science is not my cup of tea' geschreven, steeds overnieuw. Ik vind 'not my cup of tea' zo'n leuke uitdrukking, echt zo typisch Engels. Wanneer zouden Nederlanders dat nou zeggen? 'Ben je goed in schilderen?' 'Nou nee, dat is niet echt mijn kopje thee.'

School gaat weer beginnen, en ik hoop dat ik weer wat meer ga bloggen. Vast wel, dat heb ik meestal op van die doordeweekse schooldagen; alles om te ontsnappen van mijn huiswerk. Wat voor jullie wel een goede reden is om deze blog te blijven lezen, is dat binnenkort de meest uitgebreide en avontuurlijkste post ooit komt; een post waar ik en Sanna (aka Solene, jullie kennen haar wel van het interview) twee lange dagen keihard aan gewerkt hebben. En dat allemaal voor jullie, lezertjes! Ja ja.

Ik wens jullie allemaal een hele fijne back-to-school dag morgen, en dat het maar weer een topjaar mag worden!

woensdag 18 augustus 2010

LIKE A BOAT OUT OF THE BLUE



When you wish upon a star
Makes no difference who you are
Anything your heart desires
Will come to you

If your heart is in your dreams
No request is to extreme
When you wish upon a star
As dreamers do

Fate is kind
She brings to those who love
As sweet fullfillment of their secret drowns
Like a boat out of the blue
Fate steps in and see's you through

When you wished upon a star
Your dreams come true

Your dreams come true...


Dit oude Disneyliedje (uit Pinnokio, voor de nieuwsgierigen), gezongen door Libbie Linton, is gewoon zo heerlijk schattig dat ik het even met jullie wilde delen.

AUTSJ



SORRY JUSTIN
Ik beken.
Ik was het.
Mag ik nu mijn flesje terug?


EDIT: Nooooo waaay.
Carlien en ik wilden wat opmaakspelletjes doen (*fluit onschuldig* verslaving?) en toen kwamen we dit tegen! Woooooow!



BIEBER BOTTLE! Whahahahaha
Speel het hier.

zaterdag 14 augustus 2010

IT'S IN THE EYES

Ik kan nog goed herinneren dat ik en mijn klas ergens in Engeland in de bus zat, en ik rustig met Carlien zat te kletsen, toen ineens Janna en Solene voor ons verschenen en met hun hoofden pal voor mijn gezicht gingen zitten. 'Oh ja, oh ja.' zeiden ze, terwijl ze op zo'n vijf centimeter afstand van mijn gezicht zaten.
'Eh.. oké?' lachte ik toen, omdat ik natuurlijk geen idéé had wat er aan de hand was.
'Niek zei dat je mooie ogen hebt.' verklaarde ze toen. 'Dat wilden we even checken.'

Eenmaal thuis hield ik mijn ogen vlak voor de spiegel en bekeek ze nauwkeurig. Niets bijzonders.
In ieder geval niet zo bijzonder als bij deze dieren:





(aaaw it's in love!)





Geen van deze foto's is bewerkt, het is allemaal hoe ze er echt uitzien. Prachtig.

En nog iets anders adembenemends: Hier heb ik echt de volle vijf minuten ademloos naar gekeken. Waaaaauuuuw. Wish I could do that too.

vrijdag 13 augustus 2010

AND I CAN TELL THAT SHE'LL BE THERE FOR LIFE

Kijk, ik vind mijn moeder op zich best oké. Ze is net zo'n shopaholic als ik ben (we hebben vanmorgen samen eBay geplunderd. NIEUW PAUL FRANK HORLOGE aiaiaiaiii), we kunnen eindeloos samen lachen om niks (ik kan me herinneren dat we echt een lachkick hadden dat de tranen over onze wangen liepen toen mijn moeder een meisje nadeed die een mop kwam vertellen, vroeger bij het programma 'de Moppentrommel'), ze kan heerlijk koken en ga zo nog maar even door.
Maaarr.. (je voelt hem al aankomen) Soms kan ik me echt mateloos aan haar ergeren.
Zo even een voorbeeldje van wat er een kwartier geleden is gebeurd.

Mijn ouders waren ergens, Nijkerk of zo, misschien de intratuin, weet ik veel, ze waren weg in ieder geval. Ik had een hele chille avond, speelde wat gitaar (ein.de.lijk heb ik I'm Yours onder de knie, hallelujah! Nu is het enige probleem dat, als ik erbij zing, ik de draad weer kwijt raak, en dat is nou net de bedoeling. Nog even dooroefenen dus, op die vier rotakkoordjes), msnde wat met Buck, luisterde wat muziek, hyvede wat, heerlijk.
En toen kwamen mijn ouders weer thuis. Mijn moeder ging gelijk naar boven en liep met een dramatisch gebaar naar de computer (ik zat achter mijn olijfgroene laptop van die grappige Dell-reclame waar ze dat lollypopliedje bij zingen) en plofte daar neer. Ik negeerde haar. 'Ja, ik moet óók even achter de computer.' zei ze toen, nog dramatischer, net zoals mijn oma ook zo goed kan. Ik keek haar even ongeïnteresseerd aan. 'Ja ik moet óók even achter de computer.' herhaalde ze, alsof ik haar de eerste keer niet gehoord had.
'Dus..?' vroeg ik, de clou nog niet helemaal snappend.
'Nou, ik moet gewoon soms ook even achter de computer en nou zit jij natuurlijk weer achter de laptop.' ..juist.
Lotte: 'Eh, ja, dat klopt.' en ik ging weer verder met waar ik mee bezig was: gitaar spelen en msnen.
Moeder werkte me de hele dag op de zenuwen om te zeiken over een pukkel (op mijn hoofd dus) die ze weg wilde halen. Dit doet mijn moeder idioot vaak, en ze blijft er dan maar over doooorgaan en doorgaan dat je echt die pukkel recht in haar gezicht wilt uitknijpen. Nou ja, dus ik zat daar rustig op mijn gitaar te tokkelen en ondertussen nog wat aan Buck te typen, zit mijn moeder me op haar stoel aan te gapen. 'Laat me nou even die pukkel uitknijpen.'
'Nee, ik ben bezig.' antwoordde ik, not amused.
'Je zei dat ik het mocht doen als we boven waren en we zijn nu boven. Kom op.'
'Ma-ham, laat me nou even. En trouwens, ik heb hem al weggehaald.'
'Laat eens zien.' zegt moeder, en ze duwt mijn stoel aan de kant en veegt mijn haar uit mijn gezicht.
'Ga weg mam,' roep ik, terwijl ik haar weg duw, 'ik heb er nou echt even geen zin in.'
Ik ga dus verder met mijn bezigheden. Ik was nog amper een minuut rustig bezig, of mijn moeder prikt in mijn buik, waar mee ze wil zeggen 'goh Lotte, ik zie je buik'. Ik ontplofte natuurlijk.
'Hou nou eens een keer op!' riep ik, terwijl ik haar schopte (echt waar! maar dat doe ik vaker, en dan zo'n niet-harde schop zeg maar, maar eerder een hou-eens-op schop, weet je wel? Hee, dat rijmde.) en boos de kamer uit stormde.
Nou, mijn moeder had wat ze wilde bereiken; de laptop.

Argh.

Even later moet ik naar de wc (dit doet me echt denken aan wat een vriendin een keer tegen me zei op msn: 'Jij bent ook echt de enige die zegt dat ze naar de wc gaat.', haha.), en ik zag dat mijn vader er op zat. Ik leunde tegen de deuropening tot mijn vader eruit kwam. 'Pap,' zei ik, 'zullen we een andere moeder nemen?'
'Goed joh.' antwoordde hij. 'We ruilen haar wel even in, ze hebben nu toch zo'n speciale actie. 80 procent korting.'

Dat zou toch even fijn zijn! Wie zou ik dan als moeder kiezen? Misschien Oprah, of Adele. Carice van Houten, als ze iets ouder was, of Susan Boyle, als ze iets jonger was. Máxima, Tyra Banks (of ms Jay! Daar wil ik er wel 2 van, als homo-ouders) of Fantine uit Les Misérables als ze echt bestond. De moeder van de familie Penderwick, die, ondanks haar dood aan het begin van het boek, zo ontzettend lief en zorgzaam leek. Francine Oomen, zodat we samen kunnen schrijven. Een oudere versie van Mia Carruthers zodat ze me beter kan leren gitaar spelen, liedjes schrijven en me ook zo'n heerlijke, jazzy stem aan kan leren. Een (heel wat) oudere versie van mijn toneellerares zou ook geweldig zijn, zodat we samen toneelstukken kunnen schrijven (ze is theatermaakster, is dat vet of niet?). Lily Allen, die nou ook een baby verwacht (wowie, hoe oud is ze?). Een kapster, zodat ze elke dag mijn haar kan doen. Een desingster van Paul Frank, zodat ik al de kleren gratis krijg. Eigenlijk zijn het dus heel veel mensen.

Nu zeg ik al deze dingen wel heel stoer, maar stiekem wil ik mijn moeder helemaal niet ruilen. Ze is en blijft toch mijn eigen gekke, lieve, maffe, hilarische mams. Mijn moeder die na één wijntje al roept dat ze 'hem al voelt' en niet meer op kan staan, mijn moeder die écht niet kan zingen want soms tot enorm grappige situaties kan lijden, mijn moeder die soms een grapje maakt waar ze zelf om lacht maar waar wij echt niet de humor van in zien, waardoor we zelf ook moeten lachen.
Mijn moeder die altijd mijn moeder blijft, wat er ook gebeurd. En daar ben ik heel blij om.


(Adele - Daydreamer.
Heerlijke reactie op Youtube: 'My doorstep is still empty.')

ENGELS SCHOOLMEISJE WORDT JAPANSE CELEBRITY








'WOAH,' hoor ik jullie denken. 'Waar wordt ik nu weer mee doodgegooid?'
Dit, hooggeëerd publiek en lezers, is Beckii Cruel (aka Rebecca Flint). Gisteravond zat ik een beetje te zappen en kwam toen op BBC bij Beckii: Schoolgirl superstar at 14. Ik, nieuwsgierig als ik ben, bleef kijken.
Beckii is een dansende en zingende (nou ja, wat je zingen kan noemen als je naar haar liedje luistert), Engelse maar Japanse internetsensatie. Een filmpje waarop ze danst is in Japan razend populair geworden, en van het 1 kwam het ander. Nu gaat ze regelmatig naar Japan voor optredens en zo, en is ze op 1 na de vaakst bezochte muzikant op Youtube. Haar single, 'You can't kiss me', komt ook uit in Engeland, waar ze woont.
0_0

Wat ik vind van Beckii Cruel?
Mmmm.
Ach ja. Gun haar ook 'ns wat. Ik heb gewoon niets met Japan, met Manga of Anime, met hiphop of techno. En dus al helemaal niets met 'You can't kiss me'. Bwargh! Hebben jullie het al geluisterd? Ik word helemaal gek van dit irritante melodietje, van Beckii's gecomputerde stemmetje waarvan het lijkt alsof ze de 'hoge' noten met moeite haalt, en het feit dat de tekst zich maar blijft en blijft herhalen, vier verschrikkelijke minuten lang.
Maar verder niks tegen Beckii zelf. Ik vind het wel cool hoe je zo mateloos populair kan worden, want dat heeft ze natuurlijk wel zelf gedaan. En in haar documentaire bleek wel dat ze een heel gewoon, lief meisje is, waarvan al haar fame niet naar haar hoofd zullen stijgen, zoals bij um, Miley Cyrus?(klik niet op die link als je nog van je vakantie wilt genieten) Dus, zo lang het maar bij Japan blijft, wens ik Beckii veel succes en hoop ik dat ze blijft zoals ze is.

En zeg nou zelf, ze is wel heel knap. (die link is wel veilig! :)

donderdag 12 augustus 2010

THE EARTH SAYS HELLO



Is dit geen geweldige start van een dag die alleen maar geweldiger kan worden?
(Ja, soms word ik ook een beetje wee van mijn eigen, eeuwige optimisme.)

Daar boven is 1 van de vele redenen waarom ik zoveel van Johnny Depp hou. En al helemaal in combinatie met Roald Dahl en Tim Burton, dat kan alleen maar geweldig worden.
Toch is Charlie and the Chocolate factory niet mijn favoriete Roald Dahl film, dat is Mathilda. Echt, toen ik klein was (nou ja, kleiner dan nu) en ik die film had gekeken, keek ik daarna strak naar een glas, met al mijn innerlijke kracht, voor zeker een paar minuten. Het was echt een teleurstelling dat dat ding niet bewoog.
Anyway. Toch vind ik Charlie (and the chocolate.. ik ga het gewoon op Charlie houden hoor, anders krijg ik straks kramp in mijn vingers van al het typen. :) een hele leuke film. Het verhaal is gewoon heel goed (Ode aan meneer Dahl, hoezee!) en het is goed overbracht naar film (ode aan meneer Burton, hoezee!) en goed gespeeld (ode aan meneer Depp, hoezee!). Nou, genoeg positief gezwets, laten we nog maar een filmpje kijken en dan hebben we het er niet meer over.



('You smell like peanuts!' haha. Die zin ga ik ook gebruiken.)

Nou ja. Deze post was eigenlijk helemaal niet Charlie-post bedoeld. Wat wilde ik ook al weer schrijven? Kijk, dat is een goed voorbeeld dat ik altijd afdwaal van wat ik werkelijk wil schrijven. En díe zin is daar ook wel een voorbeeld van. En die ook. En die ook. (argh. ik word gek van mezelf)
Oh ja! Ik weet het alweer. Ik wilde het hebben over mijn zomervakantiefases.
Ja. (:
In mijn grote-vakanties heb ik altijd verschillende weken. De eerste weken plan ik altijd helemaal vol en spreek ik veel af, en dat neemt dan langzaam af tot ik dagen vul met tekenen, schrijven, filmen en dat soort creatieve, kunstjunkerige zooi, en dat duurt dan even, en dan realiseer ik me opeens, shit nog maar minder dan twee weken en dan moet ik alweer naar school!, en dan ga ik in minder dan die twee weken alles eruit halen wat erin zit (prachtige uitdrukking!) en spreek ik als een dolle weer van alles af.
Ik zit nu aan het begin van de laatste fase. Dat wordt dus straks iemand opbellen.

Nou ja. Dat was dus wat ik eigenlijk wilde schrijven. (:
(ik weet het. ik ben een erg, erg slechte blogger.)


(oké, sorry dat jullie dat moesten zien.)

woensdag 11 augustus 2010

BLAAAAB.

Guess what people..
hebben jullie de nieuwe look al gespot? Kinda cool, huh?
Het koste me dan ook wel wat tijd, want het was best lastig om te maken & instaleren en zo, want het is geen standaard design, blah blah, maar ja, het is gelukt.

Byyyythewaaay. Drie dingen te melden.

1. Mijn vader had vandaag zijn eerste ik-moet-weer-werken dag na zijn vakantie. Daarnet kwam hij terug, en hij zei: 'Ze hadden je column opgehangen op het prikbord.'. Joechee. Mijn column wordt gelezen door alle hotelmedewerkers van NH Sparrehorst. 'Ze hadden overal waar "mijn vader" stond onderstreept, en er bijgezet: "dat is Herman!'. *slaat met hand tegen voorhoofd*
Omg. Ik hoor wel meer van dat soort verhaaltjes, van mensen die het ook op hun werk lezen, dan schreeuwen: 'Hee, dit is geschreven door de dochter van mijn vriendin/vriend/collega/oude buurman/etc.' en die het dan hardop voorlezen. Of dan staat er onder een foto van mij met een vriendin/oid: 'Hee, dat is dat meisje uit de Hotspots.'. Ach ja. Die mensen van de hotspots hadden al wel gezegd dat ik er wel veel reactie op zou krijgen, en ik vind het ook niet zo erg, hoor. Ik heb laatst expres de Hotspots in de bieb op de pagina van mijn column open laten liggen, gna gna. Ik ben trouwens wel benieuwd of mijn volgende ook geplaatst wordt (wat alleen gebeurd als er weer een columnist uitvalt - hopen dus!).
2. Toen ik uit de Plus kwam (ik doe altijd mee boodschappen met mijn moeder. Ik ben zo'n beetje haar boodschaphulp. En ergens is het ook wel handig, want als ik wat wil hebben betaalt zij het of ik betaal het haar later terug, want ik dan uiteraard vergeet en zij ook. :) en het boodschappenkarretje bij de andere zette, zaten er twee jongens (type broek tussen knieën, nogal heeel veel gel en blikje energy)(wat je trouwens ennie noemt als je echt cool bent)(ik hou het dus maar op energy) en ik meende, hoorde, vernam dat er 1 zei: 'Hee, Kunstjunk.' Maar ik wist het niet zeker dus ik negeerde het maar, want misschien is het wel iets wat erop rijmt als Munstflunk of zo, je weet het maar nooit.

3.
Vinden jullie dit vest van de H&M ook niet adorably cute? Ik zou bijna willen dat ik ook een klein jongetje was, dan zou ik hem ook passen. Kermit de Kikker!
Neeee. Dit doet me echt aan een geniale uitspraak van Melinda!
Lotte: 'Die leraar doet me een beetje denken aan Kermit de Kikker.'
Mel: 'Is dat geen worm?'
Lotte: '... eh, nee Mel, dat is een kikker.'



EINDE VAN DEZE KORTE BLOG OVER VAN ALLES EN NOG WAT.

dank u, dank u

dinsdag 10 augustus 2010

THE EARTH LOVES THE PURPLE PINEAPPLE

Weet je waar ik een hekel aan heb? Als mensen binnen komen en dan roepen: 'Gegroet, mensen van het goede leven!'. Ik bedoel, waarom hebben we ineens een goed leven. Ik bedoel, dat hebben we inderdaad, maar ik bedoel, waarom moet je dat ineens melden? Ik bedoel dat we, zeg maar, al lang weten dat we dat hebben, dus is het nogal, eh, overbodige informatie, dus gewoon nogal stom, weet je wel? Ik bedoel, waarom dat zeggen als het toch niet nodig is? Ik zeg bijvoorbeeld altijd gewoon dingen die, weet je wel, ook echt nodig te zijn om te zeggen, alsof ik een advertentie in de krant laat zetten waar, je weet wel wat ik bedoel, zeg maar voor elk woord moet betalen, dus waar je het zo kort mogelijk houdt. Dat is gewoon zeg maar echt mijn ding.

(Sorry. Heb je laatst Paulien Cornelisse bij Zomergasten gezien? Ze is de schrijfster van het boek 'Taal is zeg maar echt mijn ding', een boek dat ik ga kopen met al die boekenbonnen die ik, as always, voor mijn verjaardag ga krijgen. Het was trouwens echt een leuke aflevering. Ondanks dat de recensies niet echt super zijn (('Ze is gewoon niet echt ons ding..')), ik vond het heel vermakelijk. ((wow, dat klonk echt volwassen.))((By the way! Ik werd vandaag voor volwassene aangezien! O: Meer informatie volgt, als ik het niet vergeet.))

Vandaag weer een dag opgepast. Voor de tweede keer naar het Stadsmuseum geweest, omdat de jongens dat graag wilden. Dus voor de tweede keer weer die hele, vervelende speurtocht gedaan terwijl ik de oplossing nog uit mijn hoofd wist. Anyway, de jongens vonden het -weer- prachtig. Daarvoor hebben we wat spelletjes gespeeld (wat niet helemaal goed ging. De jongste had het meeste geld, maar riep dan: 'Wie wil er wat geld van mij?', en dan mochten we gewoon pakken wat we wilden en was hij in no time blut.) en hebben we wat gekleid. Dat kleien is trouwens, oh wat kinderachtig van mij, echt leuk. Een paar van mijn práááchtige creaties:




... nou ja, kunstzinnig zijn ze wel, hè? ^^

En om het 'echte' kunstgehalte van deze blog nog wat op te krikken, hier een hele grappige fotoserie. Het heet 'The Pink and Blue project' en het gaat over het feit dat meisjes houden van roze, en jongens van blauw. Nou ja, je ziet het vanzelf wel. Enjoy!






maandag 2 augustus 2010

HAPPY 100TH POST!

Moeder: 'Lotte.. Lotte, word je wakker? Wakker worden, Lotte..'
Lotte: 'Mmmm, mam, doe nou niet. Ik droomde net dat ik 75 seconden gratis mocht shoppen bij Paul Frank, en ik kreeg zelfs zo'n gave fiets..'
(omg, the bikes are soooo awesome. Wish I once can afford to buy one.)

YAY 100 posts! Feeeestje!

Ter gelegenheid van de 100 berichtjes, een extra lange post. Om het te vieren! (:



Morgen ga ik voor de eerste keer een dag oppassen bij de oppaskindjes. Ze zijn zo schattig. Laatst hadden ze het over Japan.
'Zou jij een Japanner willen zijn?'
'Nou eh.. nee.'
'Ik ook niet. ... Ik spreek geen woord Japans.'
Nou ja, logica is het wel!

We waren er een tijdje terug aan het eten, en 's avonds werd het wat kouder dus zaten we met z'n allen voor een kacheltje. De kleinste trok zijn pluizige, blauwe badjas aan en kroop naast me op een stoel. 'Ik vind je bril leuk.' zei hij toen. Ik zette hem bij hem op, een tikkeltje groot maar hij zag er heel stoer uit, haha. Hij gooide toen zijn armen in de lucht en riep, vol blijdschap: 'NERD!'
Geweldig!!!

My sister came home from school and traveling for the first time in 11 months this summer and had the idea for us to make this short film. It's mostly her thing, so I won't take too much credit, other than drinking Nesquik and smiling and picking out the socks. It's not fashion-related (the outfits are really supposed to be more those of someone who likes fun clothes, not fashion) but I thought I'd post it anyway because we're really proud of it. I mean, just see what critics have to say:
"I think it's very good!" -Our mom
"You dyed your hair without our permission?!" -Our dad
Ik las dit daarnet op Style Rookie (echt, als je Tavi nog niet volgt, heb je wat gemist in je leven. Ga, mensen, ga naar die blog!) en bekeek daarna de film:

Het is zo leuk! Licht en vrolijk, en door de terugkerende elementen (wakker worden, Nequick drinken, iets grappigs doen) heerlijk om naar te kijken.

Tavi had eerst blond haar, verfde het toen blauw (wat een beetje grijzig werd, maar haar toch goed stond) en nu het rode haar. Ik vind het laatste, nu, absoluut het leukst. Als ik ooit mijn haar ga verven wordt het ook rood, misschien niet zo stoplichtrood als Tavi nu heeft maar wel iets donkerder.
Ik hoop dat jullie net zo hebben genoten van het filmpje als ik. Ik vond het stukje met die lepeltjes het schattigst; wat een leuk idee! Ik ga lepeltjes aan mijn plafond hangen. En dat bordkrijt op de muur vond ik ook grappig, misschien ga ik dat ook wel doen. Van mijn oppasgeld kan ik vast wel bordverf kopen. $$$$$


List of everyday heroes and inspiring artists
1. Jason Mraz
2. Allison Harvard
3. Tavi Gevinson
4. Johnny Depp
5. Roald Dahl

Carlien zit nu in Toscane. Ze smste dat ze ontstoken ogen heeft. Ze ziet eruit als een Japanner. (Lets look on the bright side of life, smste ik terug. Japanners worden straks spontaan verliefd op je.)



(Dit is een filmpje dat ik vorig jaar voor een presentatie had gemaakt. Ik heb er echt heeel lang elke avond aan gewerkt. Het is ook zoveel werk, joh, alles plaatje voor plaatje tekenen. En muziek uitzoeken, dat stukje aan het begin, het liedje van I love noodles. Maar ik vind het wel grappig hoe hij uiteindelijk is geworden, en we kregen een 9,5 voor onze presentatie door het filmpje. :)

Al heel lang geleden vond ik op Bol.com een heel schattig prentenboek; Goldilocks, geschreven door Lauren Child (mijn favoriete Engelse, vrouwelijke schrijfster: Charlie and Lola!! Perfectie), met hele leuke fotootjes! Een klein popje is Goldilocks, and it looks adorable.





Het is nu al woensdag (toch? Ja, gister was het dinsdag. Ik vergeet altijd de dagen in de vakantie. Nou ja, op schoolweken ook vaak..), gister was dus mijn oppasdag.
Ik werd om kwart over acht al opgehaald, mijn ouders lagen, uiteraard, nog op bed. In de auto werd vertelt wat ik allemaal kon gaan doen en zo. Toen ik daar kwam, lagen de jongens nog op bed. Ik heb me dus maar op de bank geïnstalleerd met een oude LINDA. (ik heb besloten dat ik later ook maar m'n eigen tijdschrift ga beginnen. Denk ik. Er zijn zoveel dingen die me zoo leuk lijken!) en ik denk een half uur, drie kwartier later, kwam de jongste naar beneden. Zijn haar stond alle kanten op en hij had zijn pluizige badjas verkeerd om aan. 'Wat ben je al vroeg!' zei hij.
De oudste kwam ook, en ik zette ze aan tafel met wat broodjes en beleg. Daarna gingen we schilderen. Ik had bij de Action iets heel grappigs gekocht; dierenmaskers die je zelf kan beschilderen. De jongste vond het geweldig, hij maakte een vos en een beer. De oudste is heel creatief; hij kreeg van mij een leeg vel aquarelpapier en daarop schilderde hij zijn poesje Mormel, plakte knopen op de ogen en bekleedde de achterkant met stukjes Taxi-pakjes. Het zag er heel grappig uit.
Daarna gingen we lunchen. Ik vroeg: 'Nou jongens, wat willen jullie eten?' De jongste, die naast me stond in de keuken, schreeuwde: 'TOSTI'S!!', sprong op het aanrecht en, onder het herhalen van de kreet, danste hij rond. Best joh, dacht ik, dus ik maakte wat tosti's met een bejaard tosti apparaat. Ik heb nogal een trauma met tostidingen; in het vorige huis, toen ik nog jong was (haha, ik ben immers nu al hoogbejaard), hadden we ook zo'n oude en toen ik een keer tosti's aan het maken was, ontplofte hij opeens. Serieus, ik kan het me nog heel goed herinneren. Hij zei 'Poef!' en toen sprongen er van die kleine vuurballetjes vanaf. Ik schrok me dus ter pletter, rende de trap op en schreeuwde naar mijn ouders die in een klein kamertje stonden te strijken: 'HET TOSTI IJZER IS ONTPLOFT!!'. Nou, je had mijn ouders moeten zien kijken! Ze namen me niet echt serieus, haha. Er was ook niet wat ernstigs gebeurd, hoor, afgezien dat het tosti ijzer was overleden. De keuken is niet in de fik gevlogen of zo.
Anyways. Na de lunch maakten de jongens hun werkjes af, terwijl ik de keuken schoonmaakte en de tafel afruimde en zo. Toen ze klaar waren, zag ik de oudste ineens met een masker op en een pistool in zijn handen langskomen en daarna racete de kleinste met een bivakmuts (serieus!) op door de woonkamer. Ik ruimde ook de verfrotzooi op, en daarna trokken we de stad in.
Eerst gingen we naar het museum in Harderwijk. (ze wonen trouwens in hartje Harderwijk, had ik dat al vertelt? Ze wonen aan een gracht tegenover het Klooster waar ik toneelles heb, je loopt dus zo het centrum in.) Zijn jullie daar wel eens geweest? Het is best wel grappig. Midden in een winkelstraat staat er ineens een piraat, en daar is de ingang. Er was een soort piratenspeurtocht, nou, dat vinden de jongens geweldig. De jongste verkleedde zich, zette een piratenhoed op z'n hoofd. Je moest overal luisteren naar de verhalen van een 1 of andere piraat en die vertelde dan over zijn leven op zee, en aan het eind kreeg je een aanwijzing. Dat moest je dan invullen op een papiertje, en op het einde had je dan een soort geheime code. Die moest je dan ergens intoetsen, en toen kreeg je 'de schat'. Een muziekje begon, en je zag een plastic goudkleurige deken met daarop wat plastic ringetjes en muntjes en een beker die je krijgt met sporten. Aha! Maar de jongens vonden het prachtig.
Daarna gingen we naar de bieb. De bieb in Harderwijk is echt een stuk groter dan die in Ermelo, hemels. Ik hielp de jongste met het zoeken naar boeken, de oudste redde zichzelf, dus dat was een eitje. Toen we de boeken hadden uitgezocht (inclusief een dvd van de Lama's) gingen we een ijsje halen bij Everto's. Terwijl we dat ijsje aten, liepen we naar huis. Daar gingen we de dvd kijken, en toen kwam hun vader (die bij ons op het park werkt) mij alweer ophalen.
Al met al was het best wel een geslaagde dag, ik vond het best leuk en de jongens waren heel braaf.

(Ik had foto's van de maskers van de jongste, maar ik ben te lui om van de bank te komen dus heb ik maar deze vage foto van internet afgeplukt. :)



(Some kind of arty video with 'The Arcade Fire', een band die mijn vader leuk vindt. Hij liet me dit filmpje zien. Ik vond hem ook wel gaaf, en is gemaakt door La Blogotheque! Waar kennen we dat van? Juuuist, dit, dit & dit!)

Morgen ga ik mijn muur verven met bordverf. Woeiwoeiwoei! Het wordt vast leuk.
Mijn moeder en ik hebben mijn kamer vandaag al uitgemest, er kwam echt rotzooi uit dat ik waarschijnlijk vanaf mijn vierde jaar al heb. Ik had er eigenlijk foto's van moeten maken.

Vrijdag komt Carlien al thuis! Yay! Voor in case dat ik het vergeet, alvast een
Hoop dat ze het een beetje leuk heeft gehad in Italy.

Edit: Het is inmiddels al zaterdag (I know, shame on me! Ik schrijf hier echt te weinig aan.) en Car is al terug. Afgezien van haar hele Japanse ervaring, heeft ze een hele leuke tijd gehad. (Duh. Italië.)


A COUPLE OF RANDOM THINGS IN MY ROOM:

Deze sieradenhanger heb ik vanmorgen gemaakt. Het was best simpel. Een barbie een jurkje aantrekken, onthoofden, toen volgde er wel wat gepruts want er zat nog een soort van wit balletje in wat er uit moest maar dat natuurlijk niet wilde, oorlog, uiteindelijk mijn vader erbij geroepen die hem er natuurlijk in drie seconden uitkreeg, anyway, daarna van ijzerdraad hangertjes gemaakt, die erin gepropt, met een stukje karton aangestampt. Popje in een glas met karton gezet, en tadaa! Hij is niet erg stevig, maar het staat wel grappig.

Oh, hier moet je wel even je head voor turnen. Dit, lieve mensen, is real-life Spongebob, gemaakt van schuursponsjes. Linnie heeft die gemaakt voor mijn verjaardag, vorig jaar. Lief, hè? Hij draagt de Goede Robots, Slechte Robots haarband en meneer de Uil snavel die de TVchica's gebruikten in hun briljante optreden bij de Kunstbende, woehoe! Daarnaast staat een miniSpongebob die geluidjes kan maken (je kan heel realistisch horen hoe een toilet doorspoelt) die ik van beer heb gekregen, ja, ook voor mijn verjaardag vorig jaar. En daar naast Spongies voet.. een schroevendraaier? Oh. Nou, daar zit niet echt een verhaal aan vast, dat is gewoon een verdwaalde schroevendraaier.

Okee, dit is zielig, maar toch: Ik kan geen afscheid nemen van mijn knuffels. Ze hebben allemaal een verhaal, een geschiedenis. vlnr: Saartjeknuffel (een IKEA knuffel die sprekend lijkt op mijn kat Saartje), Kika-beer (Een beer voor een goed doel. We all fight against cancer!) en daaronder, hamburger (van Janna en Carlien gekregen met Sinterklaas, twee jaar geleden, met daarbij een grappig gedicht over vegetarisch zijn. Dat was nog best een verrassing want ze hadden 'm aan mijn tante gegeven waarbij we pakjesavond vierden.), Pimboli (een Diddle-knuffel die ik kreeg toen ik in groep vier met mijn hoofd keihard op de stenen viel en een hersenschudding had), Sammie-Ikea-knuffel (RIP), Spongebobbb!! (Gekregen van Carlien, vorig jaar, toen ze hem op een kleedje zag liggen met Koninginnedag. Hij is mijn beste vriend! *glimlacht gelukkig* Oké, dat was nog zieliger. x)

Mijn muur. (: En, guess what: Die lichtbruine strook erboven, is bordverf! Ik moet tot vrijdag wachten en dan, volgens het potje, kan ik er al op schrijven. Ben benieuwd. En daarnaast, is mijn zeer geliefde en gewaardeerde Scotch and Soda-poster! Oooh, I love it so much. Ik stond in Ameland in een pashokje, en toen zag ik hem naast me. Ik bestudeerde elke foto nauwkeurig, en kreeg steeds meer vlinders in mijn buik. Ik wilde hem van de muur afscheuren en in mijn tas meenemen, maar dat had toch wel veel van stelen weg. Dus nam ik afscheid en ging terug. Een paar dagen later waren we er weer, een dag voordat we weg gingen. Nu of nooit, dacht ik. Ik scheurde het ding van de muur, propte het in m'n tas en racete de winkel uit. De alarmen begonnen te loeien, maar ik sprong op mijn fiets en raaste weg.
Nou, het ging iets anders. Ik vertelde aan de kassière dat ik zo verliefd was, en toen zei ze: 'Oh, die mag je wel meenemen, hoor.'
HALLELUJAH! HAAAAALELUJAH! HALLELUJAHHALLELUJAH, HALLELU-HU-JAH!

Mijn kastjehoekje. Rechts wat tijdschriften, daaronder kaftpapier en een (wauw, randomness!) echte, bloedEngelse (prachtige uitdrukking, I know) cricket bad, en in de kast staan wat boeken en spullies. De foto rechtsboven is van op het kastje. Rechts mijn wekker (die ik btw nooit gebruik als wekker. Als ik dat wel doe ben ik de hele dag chagrijnig, omdat ik wakker wordt met UUH UUH UUH UUH. Nu gebruik ik mijn mobiel waar een heel lief, zacht muziekje op staat wat 'Soft harp' heet.), dan het vaasje met de bloem en de grote pauwenveren, daarvoor een vlinder aan een clipje (leuk voor in je haar!), daarnaast een fotostandaard die ik van Melinda kreeg met Valentijnsdag, en dat schattige kaarsje is ook van haar, en dat lieve beertje is van Carlien.
Op de linkerfoto zie je in het tijdschriftenrek allemaal programmaboeken van musicals. Mijn favoriete is die van My Fair Lady, die foto's zijn altijd zooo mooi met al die prachtige kostuums en zo. Het was sowieso echt een goede musical, met Céline Purcell als Eliza Doolittle. Perfectie.

..en hier wist ik niet dat mijn hoofd er op stond.


..en hier duidelijk wel.
Oh ja, trouwens, daar draag ik mijn nieuwe, vanmiddag gemaakte, random Julius-goes-nerdy-zie-logo-shirt. Heel simpel gemaakt met textielstiften. Op een oversized shirt van mijn vader! Het ziet er heel grappig uit.

Ik vond vanmorgen een heeel oud (vintage!) horloge van mijn moeder. Foeilelijk, natuurlijk, echt uit het jaar nul. Hij deed het al niet meer, dus ik mocht hem wel hebben. Aangezien ik bar weinig horloges heb (twee, waarvan 1 lelijk is en 1 heel leuk ((een echte Paul Frank!)) maar die
soms ineens kapot gaat), besloot ik 'm te pimpen. Mijn vader hielp me met het slopen, en toen heb ik de wijzerplaat vervangen voor.. nou, je ziet het. Het boeltje weer vastgeplakt met hobbylijm, de rest ook zwart gemaakt en tadaaa! Omdat hij het niet meer deed tekende ik er maar zelf wijzers op. Nu is het altijd tien over vijf.

Zijn ze niet gaaf, mijn flipflops van het WNF? Catwalks heten ze, en door het kopen steun je, of course, de tijger. Leuk voor jou en voor de tijger, dus!

No one touches my dear Spongie. Trouwens, je ziet daar wel goed hoe klein mijn kamer eigenlijk is. Sardineblikje.



Deze film keken Melinda en ik gister. Ik had hem al een keer of twee gezien, maar hij blijft toch heel leuk.
Brittany Murphy, Molly in deze film, is vorig jaar december overleden aan een hartaanval! Triest, hè? Nog maar 32 jaar. Ik vond haar trouwens heel goed in deze film. Ze gaf het verwende meisje een soort van slonzige, bijna dronken vibe, maar dan zo subtiel dat het er nog heel goed uitzag. En Dakota is zelfs op 8 jarige leeftijd al geweldig.


At which High School group are you?


You Scored as Nice drifter

You drift from one group to the next and social status is something you never really consider. You're nice to everybody no matter what. You're not overly smart but you're not dumb either. You''re a happy medium.

Nice drifter

94%
Nice drifter

94%
Drama/Band Geek

56%
Drama/Band Geek

50%
Snob/You've got it made

38%
Snob/You've got it made

38%
Popular and/or wannabee

38%
Popular and/or wannabee

38%
the Skater/Emo

31%
Nerd

19%
Nerd

19%
Punk/Rebellious

13%
the Skater/Emo

13%
Punk/Rebellious

13%
Goth/Metal Lover

6%
Dangerous Life/Stoner

0%
Goth/Metal Lover

0%
Ghetto/Gangsta

0%
Ghetto/Gangsta

0%
Dangerous Life/Stoner

0%

Toch wel verrassend. 38% snob? O: En maar 56% Drama geek. Het valt mee, het valt meee. 19% Nerd. (:

Zelf testen doe je hier.




Ge. Wel. Dig.

Na hier bijna een hele week aan gewerkt te hebben, is het misschien tijd om hem te publiceren. (:
Hoop dat jullie genoeg te lezen en te kijken hebben gehad! Happy 100th post!